skoumas.net

post not for all of you.

64 bases on webnet77?

mystic.

what key on hint dinofilias.
clues?

επιστολή.

Διάβασα τις προάλλες τη συνέντευξη του τραγουδιστή Μιχάλη Χατζηγιάννη και ανατρίχιασα. Ξαφνικά ένα νεαρό παιδί, εκφράζοντας τη φθήνια, την αγραμματοσύνη και το θράσος της εποχής, βγαίνει ύστερα από δύο – τρεις επιτυχημένες σεζόν σαν φουσκωμένο κοκοράκι και επαίρεται ασύστολα. Θύμα των μέσων που τον ανέδειξαν και τον παρέσυραν και επικίνδυνο παράδειγμα για όλα τα
νέα παιδιά που τον θαυμάζουν και τον παρακολουθούν.

Και τι δεν είπε το παιδί: "Δεν έχω ανάγκη κανέναν", δεν με βοήθησε κανείς, "τα κάνω όλα μόνος μου", "δε με ενδιαφέρει τίποτα" κλπ. Και σαν να μην έφταναν αυτά, πατάει και την πεπονόφλουδα του έμπειρου δημοσιογράφου περί "ανυπόταχτων οπαδών του εντέχνου" που απέρριψαν το Μιχάλη και τρελαίνεται ο Μιχάλης και υπογράφει με
τη βαριά θανατική του καταδίκη του μίζερου και δυσνόητου "έντεχνου τραγουδιού" και συνεχίζει την ξέφρενη πορεία του προς τη δόξα της "σκεπτόμενης ποπ".

Καινούργιο είδος αυτό. Δική του ανακάλυψη. Επειδή όλο
αυτό το "κόλπο" είναι τουλάχιστον αντιαισθητικό και εντελώς επικίνδυνο, μπαίνω στον κόπο να τον ρωτήσω:

Ξέρεις που βρίσκεσαι Μιχάλη; Ξέρεις για τι πράγματα μιλάς ακριβώς; Ξέρεις ποιοι χύσανε ιδρώτα και αίμα 20 χρόνια τώρα, για να δημιουργήσουν από το τίποτα αυτό το τεράστιο συναυλιακό κοινό που γεμίζει τα καλοκαιρινά γήπεδα και θέατρα; Ξέρεις πάνω στις πλάτες ποιων πας τα καλοκαίρια και παριστάνεις τον κούκλο και θησαυρίζεις; Θα σου το πω εγώ, για να το μάθουν και οι υπόλοιποι του στιλ σου, αλλά κι αυτοί που εκτρέφονται μαζικά στα ορνιθοτροφεία των reality shows και είναι έτοιμοι να βγουν και να διαστρέψουν τα μυαλά των πιτσιρικάδων: Οι "έντεχνοι" και το "έντεχνο" που με τέτοιο θράσος βγαίνεις και φτύνεις, αυτοί οι ίδιοι
είναι που άνοιξαν το δρόμο της συναυλίας και των μεγάλων ακροατηρίων. Αυτοί υπερασπίζονται εδώ και είκοσι τόσα χρόνια το ελληνικό τραγούδι και την αξιοπρέπεια του δημιουργού, αν αυτά σου λένε κάτι. Σε τι σε πείραξε εσένα άραγε το "έντεχνο" (όπως το ονομάζουν οι διάφοροι αγράμματοι); Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να το αποκαλείς "μαγαζί" και "αντιπροσωπεία"; Μήπως το μπέρδεψες με τα μαγαζιά που δουλεύεις; Δεν έχω τίποτα μαζί σου προσωπικά, όμως, κάποιος πρέπει να σου πει, ότι, θέλεις δε θέλεις, είσαι παράδειγμα για
πολλούς πιτσιρικάδες, οπότε πρέπει να σκέφτεσαι πριν να μιλήσεις. Παρεπιπτόντως, μήπως θυμάσαι μια συναυλία που δώσαμε με τον Χάρη στη Λευκωσία το 1996; Τη διοργάνωσε ο Προσφυγικός σύλλογος ΠΑΕΚ Κερύνεια και μάζεψε γύρω στις 10.000 άτομα. Πριν από μας τραγούδησες εσύ. Ένα παιδάκι 17 ετών, σεμνό και μαζεμένο, με υπέροχη φωνή, ντυμένο και κουρεμένο κατ’ εικόνα και ομοίωση του Γ. Νταλάρα. Κάποιος ήρθε μ’ ένα δίσκο demo και παρακάλεσε να τον ακούσουμε και να βοηθήσουμε αν μπορούμε το Μιχάλη. Είσαι σίγουρος ότι δεν είχες, ούτε έχεις ανάγκη από κανέναν και ότι τα
ξέρεις όλα; Και τότε, το βραβείο για την κατηγορία "έντεχνο τραγούδι" γιατί το παρέλαβες στα Αρίων, αφού η "αντιπροσωπεία έκλεισε"; Επειδή σου άρεσε το νάιλον αγαλματάκι;

Άκουσε λοιπόν φιλαράκο δυο πράγματα και τελειώνω:
Πρώτον, μη μιλάς πολύ και απλώς τραγούδα με την όμορφη φωνή σου τα παιδικά σου τραγουδάκια. Είναι αναμφισβήτητα γλυκύτατα και χρήσιμα. Αλλιώς τι θα χόρευε η επτάχρονη κόρη μου στα πάρτι με τις φίλες της; Δεύτερο και σπουδαιότερο: Ξεκαβάλησε το καλάμι, γιατί αν φυσήξει κανένας αέρας και το γυρίσει από οριζοντίως, κάθετα, θα έχεις σοβαρό πρόβλημα. Έχεις πολύ δρόμο και πολλή δουλειά ακόμα μπροστά σου. "Ήσουνα μικρός για τέτοια ανοίγματα". Μάθε να σέβεσαι την πνευματική ζωή του τόπου που σε φιλοξενεί και σου
δίνει ψωμί να φας. Τώρα μίσησέ με ελεύθερα ή κάτσε και σκέψου."

Πάνος Κατσιμίχας

roads

οι δρόμοι υπάρχουν για να τους διαλέγουμε

Oasis – Whatever

I’m free to be whatever I
Whatever I choose
And I’ll sing the blues if I want
I’m free to say whatever I
Whatever I like
If it’s wrong or right it’s alright
Always seems to me
You only see what people want you to see
How long’s it gonna be
Before we get on the bus
And cause no fuss
Get a grip on yourself
It don’t cost much
Free to be whatever you
Whatever you say
If it comes my way it’s alright
You’re free to be wherever you
Wherever you please
You can shoot the breeze if you want
It always seems to me
You only see what people want you to see
How long’s it gonna be
Before we get on the bus
And cause no fuss
Get a grip on yourself
It don’t cost much
I’m free to be whatever I
Whatever I choose
And I’ll sing the blues if I want
Here in my mind
You know you might find
Something that you
You thought you once knew
But now it´s all gone
And you know it’s no fun
Yeah I know it’s no fun
Oh I know it’s no fun
I’m free to be whatever I
Whatever I choose
And I’ll sing the blues if I want
I’m free to be whatever I
Whatever I choose
And I’ll sing the blues if I want
Whatever you do
Whatever you say
Yeah I know it’s alright
Whatever you do
Whatever you say
Yeah I know it’s alright.

Mr Writer – Stereophonics

You hang names on your wall
Then you shoot them all

You fly around in planes

That bring you down
To meet me who loves you, like
Me crashing to the ground

Are you so lonely?
Don’t even know me
But you’d like to stone me

Mr Writer, why don’t you tell it like it is?
Why don’t you tell it like it really is?

Before you go on home

I used to treat you right
Give you my time
But when I’d turn my back on you
Then you do what you do

You’ve just enough, in my own view
Education to perform
I’d like to shoot you all

And then you go home
With you on your own
What do you really know?

Mr Writer, why don’t you tell it like it is?
Why don’t you tell it like it really is?
Before you go on home

And then you go home
With you on your own

What do you even know?

Mr Writer, why don’t you tell it like it is?
Why don’t you tell it like it really is?
Before you go on home

Mr Writer, why don’t you tell it like it is?
Why don’t you tell it like it always is?
Before you go on home

Mr Writer, why don’t you tell it like it really is?
Why don’t you tell it like it always is?
Before you go on home

Alanis Morissette – Thank U

How about getting off of these antibiotics

How about stopping eating when I’m filled up

How about them transparent dangling carrots

How about that ever elusive kudo

Thank you India

Thank you terror

Thank you disillusionment

Thank you frailty

Thank you consequence

Thank you thank you silence

How about me not blaming you for everything

How about me enjoying the moment for once

How about how good it feels to finally forgive you

How about grieving it all one at a time

Thank you India

Thank you terror

Thank you disillusionment

Thank you frailty

Thank you consequence

Thank you thank you silence

The moment I let go of it was

The moment I got more than I could handle

The moment I jumped off of it was

The moment I touched down

How about no longer being masochistic

How about remembering your divinity

How about unabashedly bawling your eyes out

How about not equating death with stopping

Thank you India

Thank you providence

Thank you disillusionment

Thank you nothingness

Thank you clarity

Thank you thank you silence

yeah yeah

ahh ohhh

ahhh ho oh

ahhh ho ohhhhhh

yeaahhhh yeahh

Madonna – Frozen

ξέρετε, τα καλύτερα πράγματα στην ζωή είναι αυτά που μας αγγίζουν βαθιά μέσα μας. τονίζουν την μοναδική ιδιαιτερότητα μας. ανασηκώνουν τον νου και αναπτερώνουν την φαντασία. ακουμπάς πίσω και βρίσκεις τους ακριβέστερους λόγους που μπορούσες να βρεις για τους οποίους λες ότι ‘ αξίζει να ζω’. κάποτε τους είχες ακουμπήσει στην άκρη του μυαλού σου, έφερες μια γύρα και ανακάλυψες ότι μένουν οι ίδιοι. γιατί εσύ δεν αλλάζεις. εσύ.

και ύστερα οι επιλογές μας. οι σωστές, από αυτές, συμβολίζονται σαν σωτήρια λέμβος στην αβάσταχτη θάλασσα του χάους των πιθανών απολήξεων που μπορούμε να έχουμε αν…αν…αν…ή αν…

τα τραγούδια, τα αρώματα, οι εικόνες και τα συναισθήματα που μας οδηγούν κοντά σε αυτές τις σκέψεις είναι και οι σωστές επιλογές μας.

ο ακριβέστερος και σωστός τραγουδημένος ύμνος που καθορίζει ‘εμένα’  και όχι κάποιον ‘άλλον.

κάπου ανάμεσα στον ύστατο καπιταλισμό, στην κρίση, στην απώλεια της ανθρωπιάς,  στις ‘ευκαιρίες καριέρας’ , στα ‘μεγάλα ιδανικά’ κάποιοι ίσως βρίσκουν νόημα στην ταπεινότητα στην απλότητα και στην θαλπωρή του καθαρού μυαλού. υμνούν τον πόνο σαν μέσω λύτρωσης και κατανόησης του κόσμου και πεισμώνουν με τις λάθος κατευθύνσεις που δόθηκαν όταν τα όνειρα μπλέχτηκαν με την επιβίωση.

ίσως κάποιοι κάπου, γράφουν για την ευτυχία με τα πιο απλά λόγια.

την ίδια στιγμή το σύστημα της επιτυχίας καταρρέει από το ψέμα και την ανασφάλεια του.

είσαι παγωμένος όταν η καρδιά σου δεν είναι ανοιχτή.

You only see what your eyes want to see
How can life be what you want it to be
You’re frozen
When your heart’s not open

You’re so consumed with how much you get
You waste your time with hate and regret
You’re broken
When your heart’s not open

Mmmmmm, if I could melt your heart
Mmmmmm, we’d never be apart
Mmmmmm, give yourself to me
Mmmmmm, you hold the key

Now there’s no point in placing the blame
And you should know I suffer the same
If I lose you
My heart will be broken

Love is a bird, she needs to fly
Let all the hurt inside of you die
You’re frozen
When your heart’s not open

If I could melt your heart

Madrugada – Salt

No life, no life without a fall
Now the wind has swept us all
Down to this mission wall
And the love, the love we pray to keep
Has buried us so deep
And me singing this same sad song
How I fell into her arms
Her warm and loving arms
She said: You can never be free

You can never be like me
Now I’m a mad dog and I’ll be
Now you honey on my tree
Whether sweet tomorrow
In the mellow wallow
Oh there’s still time to borrow
And in the mellow wallow, yeah
We will never have it all
Tonight I’m screaming at the wall

Peel the paint of my window rail
Touch, material has no choice
Peel the paint off with my voice
Curse this city’s deplex song
Now I’m sleeping on the floor
Honey I’m soaking wet and
Oh they’re coming out, they’re coming out, they’re coming for me
As long as we are free
We’ll be doomed to live and die

Under the great suburban sky
And I’ll always holler
In the mellow wallow
Oh there’s still time to borrow
And in the mellow wallow
Jesus

Heaven, heaven head of hell
You are treating me quite well

Washed me up upon a shore
Now I’m scratching down your door
All the words become my hands
Cold and broken on the floor
Peeling gooseflesh off your back
Pulling back your long black hair
Now this beauty is my queen
Skinny arms so very slow
A perfume neck and a blanket so small

Oh, what beauty, oh what bridge
I will sleep tomorrow
And in the mellow wallow
Oh, there’s still time to borrow
And in the mellow wallow
Oh, and I fall to be controlled
Lost and swept away
I will always wait it out
Won’t you listen now

Let me sleep tomorrow inn
We’ll never have it all-acap

εντάξει.